Ik was op zoek naar rust in mijn hoofd, want de gedachten stroom bleef maar komen. Heen en weer werd ik geslingerd. Twijfels, onzekerheden en doemgedachten beheersten mijn gezond boerenverstand. Maar wat ik ook deed, de stroom bleef komen, ik werd overspoeld.
Het kostte mijn lichaam tonnen aan energie. Vroeg slapen, wat lezen op bank,...er kwam geen rust. Ik werd vermoeid wakker en mijn lichaam deed pijn. Ik wou vooruit, de richting zien, maar het kwam niet. Ik voelde geen energie, geen duidelijk pad.
En toch kwam ik in beweging. Ik sleepte mezelf vooruit, ik duwde mezelf weer de natuur in. Wandelen...Stap voor stap... op zoek naar wat voor mij ontbrak, op zoek naar het puzzelstukje dat ik niet zag. Wat deed me zoveel pijn? Wat zorgde voor dit verlammende effect?
Elke stap liet iets achter. Ik voelde me steeds lichter worden. Er kwam ruimte in mijn systeem naarmate ik verder liep. Elke stap raakt iets aan en brengt ook weer iets mee. Hoop en moed, daadkracht, gemoedsrust en helderheid. Helderheid over het pad dat je bewandeld.
Er ontstaat weer ruimte, want ballast is afgegooid. Je voelt weer energie stromen, want er is plaats voor creatie, plaats voor nieuwe plannen.
Jezelf rust geven door stap voor stap door te gaan, niks te overhaasten, bracht weer energie. Want het tempo bepaal jij.
De Pinksterbloem kruiste mijn pad. Velden vol, aan beide zijden van de berm. Zacht lila met kleine bloempjes. Mijn hart werd oprecht blij. ik kon het niet verklaren, wel benoemen. Ik voelde energie, ik voelde blijheid, ik voelde ruimte.
De pinksterbloem brengt energie, brengt lichtheid en kijkt met een open blik. Die energie bracht ze mij, op een schoteltje...aan het einde van mijn wandeling. De mist rond mijn hoofd was weg, de pijn in mijn lichaam verdwenen.
In beweging zit kracht, hoe klein de stapjes ook!
Liefs Ilse
Reactie plaatsen
Reacties